וַיְהִ֣י כְ֠אֶחָד למחצצרים [לַמְחַצְּרִ֨ים] וְלַמְשֹֽׁרֲרִ֜ים לְהַשְׁמִ֣יעַ קוֹל־אֶחָ֗ד לְהַלֵּ֣ל וּלְהֹדוֹת֮ לַיהוָה֒ וּכְהָרִ֣ים ק֠וֹל בַּחֲצֹצְר֨וֹת וּבִמְצִלְתַּ֜יִם וּבִכְלֵ֣י הַשִּׁ֗יר וּבְהַלֵּ֤ל לַיהוָה֙ כִּ֣י ט֔וֹב כִּ֥י לְעוֹלָ֖ם חַסְדּ֑וֹ וְהַבַּ֛יִת מָלֵ֥א עָנָ֖ן בֵּ֥ית יְהוָֽה׃
ang mga humihihip ng trumpeta at ang mga mang-aawit ay naging parang iisa, upang iparinig ang iisang tunog sa pagpupuri at pagpapasalamat sa Walang-Hanggan; at nang itaas nila ang tunog kasabay ng mga trumpeta, ng mga simbalo at ng mga instrumento ng awit, at sa pagpupuri sa Walang-Hanggan: “Sapagkat Siya ay mabuti, sapagkat magpakailanman ang Kanyang kagandahang-loob,” ang bahay noon ay napuno ng ulap, ang bahay ng Walang-Hanggan;
Sukkah
What is the reason of him who stated that the essential feature of the Temple music was the vocal singing? Because it is written, “It came even to pass, when the trumpeters and the singers were as one, to make one sound to be heard” (II Chronicles 5:13).